نميدونم چرا بعضي مسائل تو دنيا اينطورين.اگه از مسير درست و اخلاقيش پيش بري درصد موفقيتت يك دهم درصد راه ميانبرشه.واسه بعضي چيزا و يا داشتن بعضيا بايد دروغ گفت .قصه ساخت و همه چيز رو ايده آل و رويايي نشون داد. و وقتي آب از آسياب افتاد و خرت از پل رد شد طرف رو در مقابل عمل انجام شده قرار بدي و اونم راه برگشتي براش نمونه.اما واقعا نميشه انتظار داشت خونه اي كه سنگ بناش بر پايه دروغ و حقه بازي بنا شده خونه مستحكم و پايداري باشه.پايداري يك علاقه صادقانه خيلي بيشتر از يك به هم رسيدن رياكارانه هست هرچند ذهن و احساس در خيلي موارد نتونه اين قضيه رو به درستي هضم كنه.خيلي اوقات كه خسته از كار روزانه و هزار و يك مشغله فكري و تالم روحي به خونه ميري و موقع خواب ميشه .خيلي لذت بخشتره كه وجداني آسوده داشته باشي از اينكه راه درست رو انتخاب كردي و تاوانش رو هم خواهي پرداخت...

ما تو ايران غالبا براي آرزوها و فرصت هاي از دست رفتمون عزا ميگيريم و اشك ميريزيم چه در خفا و چه عيان .زندگي در چرخه تكرار گونه و روبه جلوي خودش اجازه مكث كردن و زوم بيش از حد روي يك موضوع رو به آدم نميده.اين از بعد عاطفي خيلي دردناكه اما نميشه با واقعيت اين روزگار جنگيد .بعضي چيزها از خواست و اراده افراد خارجه.

گرچه هيچ چيز نميتواند شكوه علفزار و طراوت گلها را دوباره بازگرداند.اما بايد قوي بود و به آنچه به جا مانده اميد بست....

پنجشنبه هفته قبل تصميم گرفتم به سينما برم و فيلم درباره الي رو كه با كلي حرف و حديث اكران شده و تونسته بودچند تا جايزه بين المللي رو به دست بياره. ببينم.اين طوري شد كه به همراه يكي از دوستان رفتيم و روي صندلي سينما نشستيم تا فيلم تموم شد.فيلم خيلي قشنگي بود ولي وسطاي فيلم يهو احساس كردم كه موضوع فيلم يه جوارايي شبيه فيلم ماجرا از آنتونيونيه.اگه آخر فيلم هم همون جوري تموم ميشد و خبري از الي نمي شد كه ديگه مو نمي زد.منكر ارزشهاي فيلم جديد اصغر فرهادي نميشه شد ولي يادمون نره كه فيلم مارمولك هم يه جورايي برداشت از فيلم ما فرشته نيستيم بود و ترانه تصور كن يغما گلرويي هم با يكي دو سطر تغيير تقريبا همون ترانه تصور كن از گروه بيتل بود.اما با تمام اين اوصاف براي مخاطب جدي تر سينما فيلم درباره الي يه پيشنهاد عاليه و نشون ميده كه سطح سينماي ايران خيلي بالاتر از فيلمهايي مثل اخراجي هاست كه فقط به قصد خندوندن و تصرف گيشه ساخته شدن.