فکر می کنم یکی از آرزو ها و هدفهای بزرگ انسان در زندگی داشتن دایره انتخاب وسیعه.و وقتی پای زندگی آینده و شریک اون به وسط میاد اهمیت این قضیه رو میشه بیش از پیش احساس کرد.اما شاید با من هم عقیده باشید که در چند سال گذشته جامعه از لحاظ فرهنگی و رفتاری دچار دگرگونی های محسوسی شده که  مقایسه و ارزیابی آدمها رو با چالشی جدی مواجه میکنه.شاید شنیده باشید که در گذشته یک دختر قبل از ازدواج تغییری در آرایش صورت و ابروی خوش ایجاد نمی کرد .و اساسا یکی از راههای شناخت دختر مجرد از متاهل همین موضوع بود.قصد نبش قبر گذشته ها رو ندارم اما باید قبول کنیم که پدران و مادران ما پرورش یافته همین تفکرات هستند . واین تفکرات رو خواسته و یا ناخواسته به نسل بعدی که ما ها باشیم منتقل میکنند.چندی پیش با یک جوون ۲۹ ساله مجرد صحبت می کردم که دنبال یک فرد مناسب برای ازدواج می گشت .ولی به هیچ عنوان نمی تونست به به نسل پر از آرایش امروزی که داشتن دوست پسر براشون از مسواک واجب تره !! اعتماد کنه.قصد دفاع از صحبت اون آدم رو ندارم .ولی به خودش هم گفتم که امروز دایره انتخاب اندکی براش باقی مونده که اگه باز هم کوتاهی کنه و دنبال ایده آل گرایی باشه امکان رسیدن به بن بست عاطفی براش خیلی دور از تصور نیست.همیشه آدمی که میخواد بر خلاف جهت آب شنا کنه می بایست ۲ برابر یک آدم معمولی انرژی صرف کنه.هدفم از نوشتن این مطلب نه نفی نسل امروز و تایید نسل دیروز بود .هدفم نوشتن از یک پارادوکس اجتماعی بود که این روزها کمکم حضور پر رنگش رو میشه احساس کرد.اما واسه خیلی از آدم ها رسیدن به هر هدفی به هر قیمتی ارزش محسوب نمی شه.با توجه به نقش پر رنگ مسایل مالی در تشکیل زندگی های امروزی و دور شدن از معیارهای انسانی و عاطفی زنگ خطری رو به صدا در میاره که اگه بشنویم .قطعا بی تفاوت نخواهیم بود.